Wout

Tegelijk met het laatste nummer van de ZAAILANDER, ook de laatste aflevering van onze rubriek INZAAIDER. Ook ons zal het afscheid zwaar vallen en daarom dachten we er goed aan te doen, je deze keer op twee pagina’s te vergasten.

WOUT SIMONS, een jongen die bekend staat on zijn ontwekkend determinerend vermogen van Engelse teksten en om zijn ongelooflijk inzicht in wiskunde zaken, sloeg laatst keihard toe. WOUT had tijdens de wiskundeles een appeltje gevonden en stond hiermee nu met een andere wiskunde bink over te gooien, toen er een natuurkunde leraar aankwam, die wij vanwege de anonimiteit dhr. VAN LANGUM zullen noemen.

van Langum

Afijn, wat gebeurde er nu? Toen WOUT dacht dat hij het appeltje nog net even voor dhr. VAN LANGUM langs zou kunnen gooien, faalden voor het eerst in zijn leven z’n wiskundige berekeningen. De appel trof dhr. VAN LANGUM precies op zijn voorhoofd, zoals enige jaren geleden een ei ook reeds had gedaan.
In doodse stilte wachtte iedereen de dingen af die nu ongetwijfeld komen zouden; na het appeltje kon men nu een speld horen vallen....
Daar donderde dhr. VAN LANGUM los:
"Vind jij dat leuk WOUT?"
"Nou neuuh."
"Weet jij wat jij doet WOUT? Jij haalt voor het volgende natuurkunde proefwerkje maar een prima cijfer, WOUT, net zoals bij wiskunde, of anders donder je maar op!!!".
"Big deal", zei WOUT op z’n Engels, waar hij ook al zo goed in was en haalde voor het eerste de beste natuurkunde proefwerkje, een tien.

Pietersen

Laatst plaatste dhr. PIETERSEN weer een van zijn bekende opmerkingen waar we, zo zou je toch mogen veronderstellen, de laatste maanden wel wat aan gewend moeten zijn geraakt. Deze overtrof echter weer al zijn voorgangers.
Dhr. PIETERSEN zei dat hij graag Mohammedaan zou willen worden en dat hiervoor al vergaande maatregelen getroffen waren.
Op onze vraag waarom hij Arabier wilde worden, antwoordde dhr. PIETERSEN: "Maar jongens, jul-lie weten toch wel dat mijn liefste wens altijd een eigen harem is geweest?"
Neen, dit wisten wij niet, maar achteraf gezien hadden we het wel kunnen vermoeden. Dat is duidelijk.

Amber

Zoals op pagina tien te bewonderen valt bracht AMBER FRUGTE op de hoofdfuif een sensueel nummertje waarvan de meest geharde binken toch even van stonden te klapperen met hun tanden.

Op de repetitie even tevoren echter, was het gebodene nog veel interessanter. AMBER had er zin in en gooide naast haar jas die ze open klapte, alles eruit. Onze ZAAILANDER fotograaf was hiertegen niet bestand en diende naar het dichtsbijzijnde hospitaal afgevoerd te worden zonder dat hij ook maar een vin verroerd had en is nu nog steeds niet over de klap been. Afijn, wat AMBER toen deed is even begrijpelijk als jammer, want zij speldde de zaak vast aan enkele delen miniscuul ondergoed, zodat van onze sabotage pogingen niets terrecht kwam. You can’t always win.

J.J. Gramberg

Dhr. J.J. GRAMBERG geniet, zoals bekend, een ontzagwekkende populariteit. Het was dan ook niet voor niets dat hij door de lieden uit een vierde klas werd gevraagd om hun te vergezellen op een leerzaam schoolreisje naar het goudgele strand van Vlieland. Dhr. J.J. GRAMBERG stemde toe en hij werd uitvoerig ingelicht over tijd en plaats van vertrek.
Op de afgesproken tijd stond dhr. J.J. GRAMBERG dus op de kade van Harlingen en alles zou prima verlopen zijn, ware het niet dat hij getroffen werd door een misverstand. Hij dacht nu namelijk dat hij de boot naar Ameland moest hebben, die vanuit Harlingen natuurlijk helemaal niet vertrok. Iedere voorbijganger vroeg hij waar deze boot lag, maar niemand kon het hem vertellen. Uiteindelijk ging dhr. J.J. GRAMBERG maar weer naar huis, vanwaar hij alle campings op Ameland afbelde of daar misschien zijn kindertjes stonden, maar bij geen van deze campings had hij succes.

Een knurftige situatie dus, waarin dhr. J. J. GRAMBERG verzeild was geraakt, die pas opgelost werd toen JJ’s buren hem zijn vergissing duidelijk maakten. Gelukkig kon ook dhr. J.J. GRAMBERG nu lachen en niet alleen sadistische lezers.

Albert

Dat ALBERT DE GROOT naast actief Foto-clubber, ook een briljant filosoof is, was tot voorkort aan niemand bekend. Laatst bleek dit echter tijdens de wiskunde les en wel op de volgende manier:
De wiskunde leraar kwam opgewekter dan anders de klas binnen suizen met de mededeling dat er een proefwerkje gelanceerd zou worden. Terwijl iedereen in de startblokken ging zitten werd APPIE ongelooflijk stil. Tja, het was de vorige avond laat geworden en APPIE had op zijn kleine broertje moeten passen, dus voor wiskunde was geen tijd meer geweest.
ALBERT had nu verschillende dingen om te gaan doen.

Het proefwerkje maken? Hij kreeg geen cijfer op het papier. Huilen? Nee, dat was iets voor z’n broertje. Slapen? Ach, dat had hij het vorige uur al gedaan. Er bleef slechts een ding over: zijn gedachten tijdens dit proefwerkje op papier te zetten (kon hij later dan nog mooi gebruiken voor zijn studie psychologie).
Als barmhartig mens spraken zijn gedachten natuurlijk eerst hun medelijden uit met de wiskunde leraar, en daarom schreef hij neer: "Ik zie dat u veel streepjes aan het zetten bent, bij mij heeft u minder werk één streepje in de rechter boven hoek is voldoende.."

Redmer

Dat dhr. VAN DEN BRIEL economisch aangelegd is, ondervond REDMER RIEMERSMA laatst weer zeer duidelijk.

Toen hij sprak dat de nieuwe broek van dhr. VAN DEN BRIEL getuigde van een zeer goede smaak van de leraar, ontspon zich het volgende gesprek: Redmer zei dat hij het toch wel een leuke broek vond, die dhr. VAN DEN BRIEL aangeschaft had; lekker stevig ook. "Ja", zei dhr. VAN DEN BRLEL, "dit is wat je noemt een economische broek." "Die ritsen op uw achterzakken zijn ook erg mooi", zei REDMER. Dhr. v.d. BRIEL: "Dat is makkelijk in verband met de opslag van perslucht".