"Kleiblokken"
Er was eens, heel lang geleden, een redaktie van een schoolkrant.

De redaktieleden zaten nu ieder voor hun kleiblok (ze hadden toen nog geen papier, de hele schoolkrant bestond uit kleiblokken) en wachtten.

Ze zaten daar maar voor hun kleiblok en wachtten

Toen vroeg één van hen waar ze nu eigenlijk wel op wachtten.

En ze keken elkaar aan en wachtten, maar niemand wist het en toen wachtten ze maar weer.

Waarop, waarop, ja waarop wachten ze nu wel, en waarom schreven ze niets?

Plotseling kreeg een klein meisje een goed idee en ze zei dat ze de hoofdredacteur zou halen (die hoofdredacteur deed zelf niets, daarom was hij hoofdredacteur!).

Ze kwamen samen terug, de hoofdredacteur en het kleine meisje, en hij vroeg kwaad waarom zij niets deden.

En ze zeiden: "We wachten"

En hij vroeg: "Waarop?" en ze zeiden: "Wij weten het niet!"

Toen vroeg het kleine meisje: "Hebben jullie soms geen inspiratie?"

Dat was het.

Ze misten de inspiratie!

En één voor één slopen ze weg.

De één naar zijn lievelingsplekje in het bos, de ander ging in zijn tuintje werkenen weer een ander zocht zijn paard op.

Moraal: Allemaal namen ze hun kleiblok mee, want ze wisten nu, dat je inspiratie niet kunt dwingen, en dat zij komt als zij het wil, en niet als jij het wil!

E.