Zoals zoveel wordt ook de emancipatie van man en vrouw in ons land geburocratiseerd. Voorbeeld: er is in Nederland een staatssecretaris voor emancipatiezaken en er is een commissie voor emancipatiezaken, die hetzèlfde doet.Dit is een duidelijk geval van werkverschaffing en een vorm van vriendjespolitiek.

De overheid die met teveel geld smijt

In de zaak Aantjes werden twee commissies met hetzelfde doel benoemd. In ’79 waren honderdveertig commissies aktief! Dat wil zeggen, zij deden iets. Er waren nog een groot aantal andere die nog bezig waren of niets deden.Dat mag duidelijk zijn, want in ’78 werden ruim honderd commissies opgeheven. Enkele hiervan waren al vijf jaar niet bijeengekomen. Dit jaar kwam het rapport van de commissie Veldkamp uit; zij hadden tien jaar nodig! Overigens, zouden de leden van in-actieve commissies ook een vergoeding hebben gekregen.

Het gaat niet goed met het Nederlandse bedrijfsleven. Daarom wordt er door de regering steun verstrekt. De meest voorkomende argumenten zijn: behoud van werk en sanering van het bedrijf. Maar is dit wel lonend voor ons allen. In enkele gevallen ongetwijfeld. In andere gevallen en dat zijn er veel meer, niet. Daarom moeten we ons afvragen of het niet goedkoper is om geen steun te geven aan een bedrijf.

OKTO in Winschoten mag een klassiek geval genoemd heten, nu al. Er werd veel geld ingepompt, maar het resultaat is nihil. Van het geld had iedere werknemer ruim tweehonderdduizend jaarlijks kunnen ontvangen gedurende twee jaar. Wie controleert, wie krijgt het geld, wat is de norm?