Dat dhr. DIJKSTRA gevoel voor humor heeft, is sinds jaar en dag bekend.
Dat dit gevoel soms tot nietsontzienende lachbuien leidt, minder. Desalniettemin was het laatst flink raak. Wat was er gebeurd? Gesteund door de ZAAILANDER-redacbie en een kameraad, had een wis-kunde leerling een uit twee etages opgebouwde hoed opgezet.

Toen dhr. DIJKSTRA het lokaal binnenkwam, moest hij hierom even lachen. Hij liep naar zijn tafel én...toen gebeurde het!!!
Dhr. DIJKSTRA keek weer even naar de etage-hoed en het hoofd dat eronder zat, waarna hij in een bulderend gelach uitbarstte. Dit duurde zeker drie minuten voort, en dhr. DIJKSTRA beweegt zich nu naar de hal om te proberen even bij te komen. Nadat dit hem min of meer gelukt was, kwam hij weer binnen en lag, zonder overdrijven, meteen weer dubbel bij de minste geringste aanblik van de hoed.
De scholier met het hoofddeksel werd nu toch een beetje bang dat dhr. DIJKSTRA ter plekke een hartaanval zou krijgen en zette de hoed ten einde raad van zijn hoofd, want op moord met voorbedachte rade staat nog steeds dertig jaar.

Dhr. SIKKEMA houdt er ruime opvattingen op na wat betreft de delicate en de minder in het sociale conversatie vlak liggende zaken en dan vooral die zaken die ook nog gebukt gaan onder een zware, nauwelijks torsbare, last van ethische discriminatie, vooral gevormd door de vooroordelen die nog steeds bij bepaalde groepen van de algehele wereld bevolking leven.
Om deze onderwerpen die aan de hierboven genoemde problematiek onderhevig zijn, nu uit het slijk der verdoemenis te halen, heeft dhr. SIKKEMA de volgende slagzin bedacht: "Glad to be gay, but not for me if there is another way."
Op een zodanige wijze dat de strekking hetzelfde blijft in het Nederlands vertaalt, levert dit de volgende volzin:
"Fein nicht te zein, maar, ’t hoef nie va’ mein."

Hoofdredacteur ARJEN was weer eens op de provocatie toer.
Toen enkele agenten bij de arken, aan elke fout geparkeerde auto een bon vastplakten, stond aldaar een minuskuul brugklassertje aandachtig te kijken. ARJEN sloeg dit toneel gade en nam zijn besluit.
Met een enorme snoekduik was hij ineens bij het brugklassertje. De gebeurtenissen volgen elkaar nu snel op. In doodsverachting drukte ARJEN het kleintje tegen de grond, waarna hij bovenop hem ging liggen, zichzelf op deze wijze als levend schild gebruikend. Het brugklassertje keek ARJEN aan alsof hij de HULK was. De angst sloeg het jochie helemaal om het hart, toen ARJEN zijn mond opende en een bijtende beweging maakte, maar ARJEN had geen trek en zei daarom slechts:
"Pas op! Die pet pakt ons allemaal!!!"

Mevr. BRUGGINK heeft nooit moeite met haar scheikunde sommen. De leerlingen uit een derde klas waren dus ook erg verbaaad toen zij zei dat er een fout op het bord stond, tijdens een bespreking van een som. IJverig sloegen zij aan het speuren, want zij houden niet van fouten. Mevr. BRUGGINK begon reeds te roepen dat zij een stelletje slaapkoppen waren, toen zij ontdekte dat er in het geheel geen fout op het bord te bekennen was! "Sorry boys", sprak zij, "Ik ben hier de slaapkop."

Dhr. PIETERSEN staat als een levensgenieter bekent. Toen er werd voorspeld dat op 2 februari de wereld zou vergaan als gevolg van een atoomoorlog, meende dhr. PIETERSEN dan ook dat het tijd werd om nog even van het leven te gaan genieten.

Naar zijn zeggen was hij zijn hele huwelijk trouw gebleven aan zijn echtgenote, en daar moest vóór de dag des oordeels verandering in komen.

Een slippertje is zo gemaakt nietwaar, en zo dacht dhr. PIETERSEN er ook over. Het probleem doet zich nu echter voor dat de wereld nog steeds niet is vergaan én dat gedane slippertjes geen keer nemen.

Dus meneer PIETERSEN hoe vertelt u uw uitspattingen nu aan uw vrouw? Dat weten wij ook niet. Misschien kunt u het maar beter niet vertellen. Dan houdt u uw zondagse bril ook nog heel.